jouw mening over suriname
Adverteren | Contact |  nederlands | english
sula suriname
Surinaamse vlag
REGISTREER
E-mail adres
Wachtwoord
Categorieën
Zoeken
 
Column Martin Panday
Martin Panday
Sinds 2005 schrijft Martin Panday in het dagblad de Ware tijd om de twee weke...
> meer columns
Het Weer in Suriname
Algemene Informatie
Wapen van Suriname
In het wapen van Suriname zijn de woorden justitia, pietas en fides geschreven. ...
> meer algemene informatie
FAQ
Waarom maken jullie gebruik van de verkeerde landkaart?
De makers van deze website maken gebruik van de functionaliteit van google ma...
> meer FAQ
Sterren uitleg
Martin Panday

Oor voor Kritiek.

column, martin-panday
13 september 2010
Oor voor Kritiek.Beoordeling:  0.0  (0 stemmen | 0 reacties)

Wanneer trekken wij eindelijk eens een keer lering uit commentaar dat geleverd wordt? Dat vraag ik mij regelmatig af sinds ik hier woon.

Toen ik een paar jaar geleden hier op vakantie kwam en vervolgens na een week of twee weer huiswaarts keerde moest ik op de luchthaven, tijdens de visitatie, mijn scheerapparaat en aansteker achterlaten. Zonder dat mij daar van te voren iets over was medegedeeld. Niemand had mij daarop gewezen tijdens het inchecken (de eerste dienstverleners waarmee passagiers te maken krijgen, maar die het kennelijk een worst kan wezen wat er met de reizigers na het inchecken gebeurt).

Nieuwe veiligheidsregels, zo werd mij door de immigratiebeambte verteld. En veiligheidsregels respecteer ik.

In reactie op het gebeurde, heb ik toen een artikeltje geschreven waarin ik mij afvroeg of het niet zinvol was om de passagiers, nog voor ze door de visitatie gaan, ervan op de hoogte te brengen dat hun soms waardevolle bezittingen (zoals een zippo of een dure scheerset) onherroepelijk kunnen worden afgepakt. Want er is op de luchthaven (tenminste voordat men de hal van de immigratiecontrole betreedt) geen duidelijk plakkaat of affiche dat de passagiers nadrukkelijk waarschuwt voor hetgeen niet mee mag in de cabine van het vliegtuig.

Een jaar nadat ik het artikel geschreven had, kom ik weer terug om in Suriname een training te verzorgen. Wanneer ik heb ingecheckt voor de terugreis en dit keer goed om mij heenkijk om te zien of er misschien een beleidsmaker is geweest die voor een keer met beleid heeft nagedacht, is er nog steeds niets veranderd. Opnieuw luister ik hoofdschuddend naar de klagende toeristen die hun spulletjes bij de visitatie moesten afstaan. Maar niemand die hen hoort of wil horen…

“Ja, maar in Amerika gaat het er ook zo aan toe.” Ik kijk de medewerker aan en probeer mezelf in te houden. “Jullie Nederlanders denken altijd dat jullie het beter weten, maar ga in Amerika kijken dan zal je zien wat ik bedoel.” Ik ga maar niet in discussie. Niet met die medewerker.

Dat het er in Amerika ook zo aan toe gaat, kan kloppen. Daar twijfel ik niet aan. Echter, Amerika hoeft er niet voor te knokken om toeristen naar het land te krijgen. Amerika heeft andere problemen maar voor wat het toerisme, en de ontwikkeling daarvan, betreft staan ze nog altijd op een zeer hoge plaats op de internationale toerisme ranglijst. Amerika kan het zich misschien wel permitteren om bezoekers op die manier te behandelen. Wij absoluut niet.

Wij hebben er alle baat bij dat passagiers, zowel aankomende als vertrekkende, een buitengewoon goede behandeling krijgen. Of het nou familie en vrienden, zakenlui, studenten of toeristen zijn, de ervaring van die passagiers wordt in het buitenland rondgebazuind. En die ervaring zal bepalen hoe lang wij nog kunnen spreken van werkelijk toerisme in Suriname of dat de toestroom van bezoekers zich in de toekomst alleen zal beperken tot internationaal etnisch verkeer.

Soms krijg ik de indruk dat wij hier denken dat Suriname een paradijs is waar drommen toeristen in de rij staan te dringen om er binnen te mogen komen.

Dat idee is misschien gewekt doordat in het verleden de groep VFR (Visiting Friends and Relatives) daadwerkelijk popelde om naar Suriname af te reizen. Men had er alles voor over om zijn of haar dierbaren in het thuisland te mogen bezoeken en alle beroerdigheid daaromheen voor lief te nemen.

Maar de tijden zijn veranderd. De familie en vrienden van toen zijn tegenwoordig al generaties verder. Hun binding met Suriname is niet meer dezelfde als vroeger. Zij stellen eisen; hogere eisen en nemen slechts genoegen met hetzelfde waar de internationale recreant genoegen mee neemt.

Suriname telt nog geen vijfhonderdduizend inwoners. Wij hebben het voordeel dat er in ons land geen massatoerisme nodig is om die vijfhonderdduizend monden te voeden. Het landoppervlak is groot genoeg om toeristen zodanig te spreiden dat de negatieve gevolgen van toerismeactiviteiten nauwelijks effect hebben op de sociale, culturele en natuurlijke infrastructuur.

Ik hoor u al hardop nadenken: “Ja, maar alleen de toerismesector heeft baat bij het toerisme.”

Niets is minder waar. Mits er een goed beleid gevoerd wordt, werkt het “multiplier” effect van toerisme door in haast elke sector. Over de inkomsten van de branche worden belastinggelden geheven, de medewerkers in het toerisme consumeren en pompen hun verdiende gelden in de economie, fruit en groente voor hotels en restaurants worden geleverd door de plaatselijke landbouwers, openbaar en particulier vervoer wordt meer en door anderen dan de plaatselijke bevolking gebruikt, en zo kan ik nog een poos doorgaan.

Kortom, wij hebben er met z’n allen baat bij dat het toerisme in Suriname er wel bij vaart. Daar staat echter wel tegenover dat wij er iets voor moeten doen want het toerisme komt niet vanzelf op gang (ook al denken we dat soms). En onze houding tegenover de ontwikkeling van toerisme speelt daar een cruciale rol in.

Ik kom weer terug op het plakkaat op de luchthaven dat reizigers ervoor zou kunnen behoeden dat zij, tijdens de visitatie, voor een zeer onplezierige verassing komen te staan. Het lijkt alsof niemand zich daar druk over maakt. Behalve de toerist. Want wat moet die wel van ons denken?

De prijzen van een aantal ressorts zijn onlangs weer verhoogd. Alsof die niet al hoog genoeg waren. Er wordt steen en been geklaagd over de tarieven naar het binnenland. Luistert er wel iemand of leggen we commentaar gewoon naast ons neer omdat er snel en veel geld verdiend moet worden?

Toerisme is een groeiproces dat samen gaat met “long-term investments”. Dat betekent dat er eerst moet worden geïnvesteerd om vervolgens na en over een langere periode te kunnen verdienen. Goed te verdienen. Beseffen we dat wel? Of kan het ons niet zoveel schelen waar het toerisme er over enkele jaren voor staat?

delen op facebookdelen via twitterdelen via hyves
 

Beoordeel Oor voor Kritiek.

U moet ingelogd zijn om uw beoordeling te kunnen geven. Nog geen account? Maak er hier een aan.

Nog geen reacties

 
 

Gerelateerde items

danas packaging
Top Bestemmingen
(8)
(8)
(5)
(2)
(6)
> bekijk alle top bestemmingen..
Top Restaurants
(8)
(6)
(1)
(1)
(7)
> bekijk alle top restaurants..
Top Accommodaties
(2)
(2)
(3)
(4)
(4)
> bekijk alle top accommodaties..
Nieuws Suriname