jouw mening over suriname
Adverteren | Contact |  nederlands | english
sula suriname
Surinaamse vlag
REGISTREER
E-mail adres
Wachtwoord
Categorieën
Zoeken
 
Column Martin Panday
Surinaams Nederlands
Wij leuren wel vaker met het feit dat wij in Suriname dezelfde taal als die v...
> meer columns
Het Weer in Suriname
Algemene Informatie
Volkslied
God zij met ons Suriname is het volkslied van Suriname. De tekst werd in 1959 of...
> meer algemene informatie
FAQ
Hoe geef ik een beoordeling / rating?
Beoordelingen / ratings van de bestemmingen, accommodaties, restaurants, ...
> meer FAQ
Sterren uitleg
Martin Panday

Lokettencultuur

column, martin-panday
13 september 2010
LokettencultuurBeoordeling:  0.0  (0 stemmen | 0 reacties)

Wanneer wij het hebben over het toerisme in Suriname dan spreken wij vaak met trots over onze cultuur. Met name de diversiteit aan verschillende (etnische) culturen zorgt op zich zelf al voor een toeristische attractie. Maar een cultuur die beslist niet mag worden gerekend tot een toeristische attractie is wel onze onvervalste lokettencultuur.

Wie, in dit kader, ooit met een overheidsinstantie te maken heeft gehad, weet wat ik bedoel. Om een simpele verklaring te verkrijgen moet je soms uren in de rij staan wachten waarna je vervolgens aan de beurt komt en dan te horen krijgt dat je in de verkeerde rij staat. Ik sta bijna altijd in de verkeerde rij. En dat is eigenlijk niet zo vreemd omdat er zelden op een duidelijke manier staat aangegeven waar je precies moet zijn. Ook de weg vragen in een gebouw biedt niet altijd soelaas. Ik vroeg aan de portier van de betreffende instantie, waar ik hoopte mijn document te verkrijgen, waar ik heen moest en het antwoord dat ik kreeg was: “Ja, dan moet u binnen zijn.” Voor mezelf had ik al begrepen dat een dergelijk document niet buiten zou worden uitgegeven en dat ik daarvoor zeker eerst naar binnen moest. Eenmaal binnen zou ik dus opnieuw moeten vragen waar ik moest wezen en tot mijn opluchting bevond zich vlak bij de ingang een loket waarop stond: Hier aanmelden. Dat wilde ik ook graag doen maar het loket was onbemand. Het “Hier aanmelden” gebod negeren en het toch maar wagen om gewoon naar binnen te lopen, durfde ik niet omdat ik daar in het verleden enkele zeer pijnlijke ervaringen mee heb gehad. Ik had dus weinig keus en bleef geduldig wachten tot er iemand zou komen opdagen. Toen dat niet gebeurde hield ik een voorbijlopende medewerker aan en vroeg ik deze meneer waar ik mijn document kon aanvragen. “U moet zich eerst aanmelden bij het loket,” was het antwoord, wijzend naar het lege loket. Ik wees de medewerker erop dat het loket onbemand was waarop deze simpelweg reageerde met: “Dus dat.”

Uiteindelijk verzamelde ik alle moed bij elkaar en liep ik verder naar binnen. Dat had ik dus niet moeten doen want ik wist nu dus helemaal niet waar ik naartoe moest. Weer vragen was de enige oplossing. En dat kon helaas alleen bij een loket. Ik koos het loket met het minst aantal wachtenden en vroeg daar waar ik moest zijn. “Bij loket 4.” De rij achter loket 4 was niet eens zo lang maar de snelheid waarmee men geholpen werd zorgde ervoor dat ik pas na een half uur aan de beurt was. En toen gebeurde het: “Nee meneer, om dit document aan te vragen moet u naar loket 2. Maar die is alleen open tot twaalf uur. Komt u morgen terug.”

Deze lokettencultuur tref ik niet alleen bij overheidsinstanties. Ook bij semioverheidsinstanties en bij het bedrijfsleven zie ik overeenkomstige patronen.  Bankloketten bijvoorbeeld vormen niet zelden een bron van ergernis onder klanten die soms hun complete lunchpauze in de rij moeten doorbrengen. Vaak gaat het in dergelijke gevallen niet om een onbemand loket of om onderbezetting; integendeel achter de loketten zitten meestal wel medewerkers maar die zijn druk doende met allerlei andere zaken dan het helpen van de wachtenden. Nu snap ik dat de medewerkers ook andere bezigheden hebben maar het komt nogal vervelend over wanneer achter een loket, dat niet open is voor het publiek (maar wel bemand is), twee medewerkers met elkaar zitten te kletsen terwijl de enorme rij bij een ander loket gewoon niet opschiet.

Wat mij ook uitermate irriteert bij sommige loketten is de gleuf die zich aan de onderkant van het raamwerk van het loket bevindt waar je dus door moet praten. Volgens de gegevens op mijn paspoort ben ik 1.80m lang en moet ik mij diep voorover buigen om door de gleuf met de loketmedewerker te kunnen spreken. Het vervelende is dat die medewerker zich niet naar de gleuf toe buigt maar je gewoon vanuit de zitpositie blijft aankijken waardoor je geneigd bent om weer rechtop te staan zodat je de medewerker ook kunt zien. Het resultaat is bijna een jojo effect waarbij je als een malloot op en neer voor het loket staat te bewegen terwijl de wachtenden achter je natuurlijk reuze pret hebben van het uitzicht dat je ze daardoor biedt.

Velen van ons hebben zich aangepast aan de lokettencultuur van ons land. Het blijft een onprettig gebeuren maar er valt wel mee te leven. Ik heb er echter dikwijls op gewezen dat niet alleen bedrijven die rechtsreeks met toeristen te maken hebben (zoals hotels en touroperators) onze internationale naam bepalen maar ook elke andere instantie waarmee een toerist in aanraking komt heeft een impact op de wijze waarop men over Suriname denkt.

Datum: 27-06-2009

delen op facebookdelen via twitterdelen via hyves
 

Beoordeel Lokettencultuur

U moet ingelogd zijn om uw beoordeling te kunnen geven. Nog geen account? Maak er hier een aan.

Nog geen reacties

 
 

Gerelateerde items

danas packaging
Top Bestemmingen
(8)
(8)
(5)
(2)
(6)
> bekijk alle top bestemmingen..
Top Restaurants
(8)
(6)
(1)
(1)
(7)
> bekijk alle top restaurants..
Top Accommodaties
(2)
(2)
(3)
(4)
(4)
> bekijk alle top accommodaties..
Nieuws Suriname